சார்லஸ் சிமிக் கவிதைகள்
 
 
தமிழில்: யுவன் சந்திரசேகர்
 

சார்லஸ் சிமிக் 1938-ல் பிறந்தவர். இயற்பெயர் டுஸன் சிமிக். அந்நாளைய யுகோஸ்லாவியாவில் பிறந்த செர்பியர். போர்த் துயரங்கள் மண்டிய ஐரோப்பாவில் கழிந்த குழந்தைப் பிராயம், அவரது உலகப் பார்வையை வடிவமைத்தது. சிமிக்கின் பதினாறாவது வயதில் குடும்பம் அமெரிக்காவில் குடியமர்ந்தது. 'புலம் பெயர்க்கப்பட்ட லட்சக்கணக்கானவர்களில் ஒருவனாக இருக்க நேர்ந்தது என்னை பாதித்தது. துரதிர்ஷ்டம் நிரம்பியதான என்னுடைய குட்டிக்கதையோடு மற்றவர்களின் கதைகளும் ஏகப்பட்டவை கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பார்க்கக் கிடைத்த கீழ்மையையும் முட்டாள்தனத்தையும் இன்னமும் வியந்துகொண்டேயிருக்கிறேன்' என்று ஒரு நேர்காணலில் சொல்கிறார். (குறிப்பு உதவி: விக்கிபீடியா)

சார்லஸ் சிமிக்கின் உரைநடைக் கவிதைகள் இவை. 1990 -ல் அவருக்கு புலிட்ஸர் பரிசை ஈட்டிக்கொடுத்த, 'உலகம் முடிவதில்லை' என்ற தொகுப்பில் உள்ளவை.

உலகெங்கிலும் உள்ள கவிஞர்களுக்கு இப்படியொரு ஒரு தினவு இருக்கிறது - தங்கள் மொழியில் சமகாலத்தில் நிலவும் கவிதை உருவங்கள் போதுமானதாக இல்லை என்று. தமிழில் பாரதியின் வசன கவிதையை நினைவுகூரலாம். இலக்கணத்தைத் துறந்தபோதும் சந்தத்தைத் துறக்க முடியாத அழுத்தத்தை வசன கவிதைகளின் மூலம் பாரதி தீர்த்துக்கொண்டார் எனலாம்.

சொல்லப்பட்ட அனுபவங்களை அலங்காரமாக மீண்டும் சொன்னாலே போதும்; பொதுவெளியில் உலவும் கருத்துக்கள் மற்றும் எதிர்க்கருத்துக்களை நவீன கவிதைக்காகத் தமிழில் உருவாகி வந்திருக்கும் மொழியில் சொன்னாலும் போதும்; எந்நேரமும் துயரத்தின் விளிம்பில் நின்று புகார் சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் போதும் என்கிற மாதிரி உருவாகி வரும் புதிய இலக்கணங்களின் பிரகாரம் தமிழ் நவீன கவிதை புதுச் செய்யுளாக மாற முயலும் காலகட்டம் இது.

உரைநடை என்னதான் கவித்துவமும் அலங்காரமும் பிணைந்த மொழியில் எழுதப்பட்டாலும், நுட்பமான வாசகமனம் உரைநடைக்கும் கவிதைக்குமான வேறுபாட்டை உணர்ந்தபடியேதான் இருக்கிறது.

கவித்துவமான தருணங்களை அல்ல, முழுமையான கவிதானுபவத்தையே வசனநடையின் வழி கடத்தித் தர முடியுமா என்று அநேகர் முயன்று பார்த்திருக்கிறார்கள்.

சிமிக்கின் முயற்சிகளும் அவ்விதமானவையே. ஏற்கனவே அங்கீகரிக்கப்பட்ட கவிதானுபவங்களையும் தாண்டிச் செல்ல முயல்கிறார் சிமிக். ப்ளைன் பொயெட்ரி என்று அழைக்கப்படும் வகைமைக்கு (தமிழின் மகத்தான உதாரணம் நகுலன்) உதாரணமான கவிதைகள் இவை.

உணர்ச்சிகரமாகவோ, தத்துவ விசாரமாகவோ முன்னிற்காத வரிகள். முழுமையான காட்சியும் அதில் ஊடுருவும் மர்மமும் என நடைமுறை உலகத்தின் தர்க்கத்தை மீறிய மாயம் செயல்படும் வரிகள்.

-யுவன் சந்திரசேகர்

1

நாடோடிக் கூட்டம் என்னைத் திருடிப் போனது. உடனடியாக என் பெற்றோர் என்னைத் திருடி மீட்டனர். நாடோடிகள் என்னை மீண்டும் திருடினர். இப்படியே நடந்துவந்தது கொஞ்சநாள். ஒரு நிமிடம் வரிசை வண்டிக்குள் இருப்பேன் - என் புதுத் தாயின் கருத்த முலைக்காம்பை உறிஞ்சியபடி; மறு நிமிடம் நீண்ட உணவறை மேசையில் வெள்ளிக் கரண்டியால் என் காலையுணவை உண்டவாறிருப்பேன்.

வசந்தத்தின் முதல் நாள் அது. என்னுடைய தகப்பன்களில் ஒருவர் குளியலறைத் தொட்டிக்குள் பாடிக்கொண்டிருந்தார். மற்றவர், வெப்பதேசப் பறவையின் நிறங்கள் கொண்ட உயிருள்ள குருவியின் சித்திரத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

2

சூடான நீராவி இஸ்திரிப் பெட்டியால் என்னை மிருதுவாக நீவுகிறாள் அவள்; அல்லது செப்பனிட வேண்டிய காலுறைக்குள் போல எனக்குள் தன் கரத்தை நுழைக்கிறாள். அவள் பயன்படுத்தும் நூல் என் குருதியின் தாரை போல் இருக்கிறது, ஆனால் ஊசியின் கூர்மை அவளுடையதேதான்.

“கண்களைக் கெடுத்துக்கொள்வாய், ஹென்ராட்டா, வெளிச்சம் அவ்வளவு குறைவாய் இருக்கிறது”என்று எச்சரிக்கிறாள் அவளது தாய். அவள் சொல்வது சரிதான்! உலகம் தோன்றிய நாள்முதல் இத்தனை குறைவான வெளிச்சம் இருந்ததே இல்லை. எங்கள் குளிர்காலப் பின்மதியங்கள் சில சமயம் நூற்றாண்டுக் காலம் நீடித்ததாகத் தகவல் உண்டு.

3

நாங்கள் மிகமிக வறியவர்களாய் இருந்தோம்; எலிப்பொறியில் ஈர்க்கும் இரையாக நான் இருக்கவேண்டிய அளவு வறுமை. நிலவறையில் தனியாய்க் கிடந்தபோது, மேற்தளத்தில் அவர்கள் இங்குமங்கும் நடப்பதும், படுக்கைகளில் உருள்வதும் புரள்வதும் எனக்குக் கேட்டது. “ இருளும் தீமையும் அடர்ந்த காலம் இது” என்று என் காதை நமட்டிய சுண்டெலி சொன்னது. ஆண்டுகள் கடந்தன. பூனைமயிர்க் கழுத்துப்பட்டி அணிந்திருந்தார் என் அம்மா. அதை அழுத்தித் தடவியவாறிருந்தார் - அதிலிருந்து எழுந்த பொறிகள் நிலவறைக்குத் தீமூட்டும் வரை.

4

நெப்போலியப் படையின் கடைசி வீரன் நான். கிட்டத்தட்ட இருநூறு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன; மாஸ்கோவிலிருந்து இன்னமும் பின்வாங்கிக்கொண்டே இருக்கிறேன். சாலையோரம் வெண்ணிற பிர்ச் மரங்கள் வரிசை கட்டியிருக்கின்றன, என் முழங்கால்கள் வரை உயர்கிறது புழுதி. ஒற்றைக் கண் பெண்மணி எனக்கொரு கோழிக்குஞ்சை விற்க முனைகிறாள் - என்னிடமோ அணிவதற்கு உடைகள் கூட இல்லை.

ஜெர்மானியர்கள் ஒரு புறமாய்ப் போகிறார்கள்; நான் இன்னொரு புறத்தில். ரஷ்யர்களோ வேறொரு வழியில் செல்கிறார்கள் - போய் வருகிறோம் என்று கைவீசியபடி. சடங்குகளுக்கான உடைவாள் ஒன்று என்னிடம் இருக்கிறது. முடிவெட்ட அதைத்தான் உபயோகிக்கிறேன். என் கேசம் நாலடி நீளம் வளர்ந்திருக்கிறது.

5

"டாக்டர்.ஃப்ராய்டுக்கும் எனக்குமிடையிலான கதை எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதான்" என்கிறார் என் பாட்டனார்.

"ஒரே ஜோடிக் கறுப்பு ஷூக்களின் மேல் காதல் கொண்டிருந்தோம் இருவரும். ஒரு காலணிக் கடையின் கண்ணாடிப் பேழையில் இருந்தன அவை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தக் கடை எந்நேரமும் மூடியிருக்கும். 'குடும்பத்தில் மரணம்' என்றோ, 'மதிய உணவுக்குப் பிறகு திறக்கப்படும்' என்றோ அறிவிப்பு தொங்கும். ஆனால், நான் எவ்வளவுதான் காத்திருந்தாலும், திறக்க ஆள் வந்ததில்லை.

"ஒருமுறை, டாக்டர்.ஃப்ராய்ட் வெட்கமின்றி அந்த ஷூக்களிடம் சொக்கிக் கிடந்ததைப் பார்த்துவிட்டேன். ஒருவரையொருவர் முறைத்துப் பார்த்தோம். பிறகு அவரவர் வழியில் போனோம். பின்னர் சந்திக்கவேயில்லை.”

6

தியான விற்பன்னர்களின் சகாப்தம் அது. மர உச்சிகளில் தனியாக மிதக்கும் ஆண்களையும் பெண்களையும் சில அந்திவேளைகளில் கண்டிருக்கிறோம். உறங்கினார்களோ, சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்களோ? இடம் பெயர அவர்கள் முனையவில்லை. காற்று அவர்களை ஆக மிருதுவாக வருடியது. நாங்கள் பேசவும், மூச்சுவிடவும் பயந்தோம். இரவுப் பறவைகளும் கூட ஒலியெழுப்பவில்லை. பிற்பாடு, அந்த இளம்பெண்ணின் கைகள் பற்றியிருந்த குட்டிப் புத்தகம் பற்றியும், சைப்ரஸ் மரங்களில் அந்த வயோதிகன் தன் தொப்பியை இழந்தது பற்றியும் நாங்கள் குறிப்பிட்டோம்.

காலையில் மேகங்கள்கூட இல்லை ஆகாயத்தில். சாலையின் விளிம்பில் அலகால் சிறகு கோதும் காக்கைகள் சிலவற்றைக் கண்டோம்; குருட்டுப் பெண் கொடியில் காயப் போட்டிருந்த சட்டைகள் காலிக் கைகளை உயர்த்தியதையும் கண்டோம்.

7

தான் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டதாக நம்பும் சாம்பல்நிற யுவதியை அவர்கள் சக்கரவண்டியில் நகர்த்திவந்தார்கள் - ஈட்டி அழி வேலி கொண்ட மனநலக் காப்பகத்தின் தோட்டவெளிக்கு. அவள் பெயர் ஆமி, அல்லது ஆன். இரண்டில் எதைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டாலும் அவள் பதிலளிக்கவில்லை. விழிகளை இறுக்க மூடியிருந்தாள். வெள்ளுடை அணிந்த செவிலி அவளைத் தள்ளிவந்தாள்.

இவற்றில் சில தகவல்களை நடுங்கும் இளைஞன் ஒருவன் எனக்குச் சொன்னான். வருடக்கணக்காக மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது, வீட்டின் உள்ளே கூட என்று அவன் அழுத்திச் சொன்னான். “மிக மிகக் கடுமையான மழை” என்றான் அவன்.

8

ஆன்மா உள்ள ஒரு நாய். புரிகிறதா? சாக்ரடீஸின் தலையுள்ள மனிதக் குரங்குகளே, போலிப் பாதிரியின் பலிபீட உதவியாளச் சிறுவர்களே, ஓய்வுபெற்ற, தீமைகளின் பேராசிரியர்களே, புரிகிறதா உங்களுக்கு? நான் நகரங்களைக் கற்பனை செய்கிறேன் - அவற்றினுள் காணாமல் போவதற்காக. கிறங்கவிருக்கும் தலைகளுக்குள் பட்டாஸை நான் வெடிக்காதபோது, ஆன்மா உள்ள பிற நாய்களை சந்திக்கிறேன்.

ரத்தமும் நரம்புகளுமான பட்டாஸுகள். இருளில் பார்க்கவேண்டும், குண்டி சொறிபவர்களே, இருளில் பார்க்க வேண்டுமாக்கும்.

9

காலம் என்பது - சூரிய வெளிச்சத்தில் இருக்கும் பல்லி. அது நகர்வதில்லை, ஆனால் கண்கள் அகலத் திறந்திருக்கின்றன. நம் முகங்களை உற்றுப் பார்க்கவும் நமது சொல்லாடல்களைச் செவிமடுக்கவும் மிகவும் விரும்புகிறவை.

காரணம் என்னவென்றால், ஆதியில் இருந்த மனிதர்கள் பல்லிகளே. என்மீது நம்பிக்கை இல்லையென்றால், போய் ஒரு பல்லியின் வாலைப் பிடித்துத் தூக்கிப் பார், வால் உடனடியாகக் கையோடு வந்துவிடும்.

10

பழைய சமையல் புத்தகம் ஒன்றிலிருந்து, ‘வெங்காயம் சேர்த்து வறுக்கப்பட்ட புனிதர்கள்’ பற்றிய செய்முறையைப் பிரதி செய்துகொண்டிருந்தாள் மார்கரெட். உலகின் பத்தாயிரக்கணக்கான ஓசைகள் அடங்கிவிட்டன - அவளுடைய பேனா கீய்ச்சும் ஒலி நமக்குக் கேட்கவேண்டுவதற்காக. கண்ணில் ஈரத்துணியைப் படர்த்தி, படுக்கையறையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார் புனிதர். ஜன்னலுக்குவெளியே, மேற்படி நூலை எழுதியவன் பூத்திருக்கும் ஆப்பிள் மரத்தில் அமர்ந்து நகங்களுக்கிடையே பேன் சொடுக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

11

குளுமையான இலையுதிர்கால மாலைவேளையில், சிவப்பு ஒயின் அருந்தியபடி, சுற்றிலும் உயர்ந்த கட்டடங்களால் சூழப்பட்டு, அவற்றின் விளிம்புகள் நோக்கிச் சின்னஞ்சிறுவர்கள் அபாயகரமாக ஓடிக்கொண்டிருக்க, அத்தனைபேரும் ரகசியக் காதல் கொண்டிருக்கும் அழகிய பெண் தனித்து அமர்ந்திருக்க, நியூயார்க்கின் மொட்டைமாடியொன்றில் உட்கார்ந்திருப்பது பற்றி ஒரு கவிதை. இளமையிலேயே அவள் இறக்கப் போகிறாள். ஆனால், அது நமக்கு இப்போது தெரியாது. அவளது கறுப்புநிற நீள்காலுறையில் பொத்தல் இருக்கிறது. கட்டைவிரல் வெளியே தெரிகிறது, சிவப்புச் சாயம் பூசிய கட்டைவிரல்... அப்புறம் இந்த வான்முட்டும் கட்டடங்கள்... தோற்றுக்கொண்டிருக்கும் வெளிச்சத்தில்... நவ கால்டியர்கள் மாதிரி, சூனியக்காரிகள் மாதிரி, கஸ்ஸாண்ட்ராக்கள் மாதிரி அவற்றின் ஜன்னல்களில் அநேகம் மூடப்பட்டிருப்பதால்.

12

அன்புள்ள ஃப்ரட்ரிக், உலகம் இன்னமும் பொய்யானதாக, குரூரமானதாக, அழகானதாகத்தான் இருக்கிறது.

இன்று முன்னிரவில், சீன சலவைக்காரனைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன். நம்முடைய மொழியை எழுதவோ, படிக்கவோ அறியாதவன். அவசரத்தில் வாடிக்கையாளர் அவசரத்தில் மறந்து விட்டுச் சென்ற புத்தகத்தைப் புரட்டக்கூட அறியாதவன் என்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி தந்தது. அது ஒரு கனவுப் புத்தகமாகவோ, அசட்டு மிகையுணர்ச்சிச் செய்யுள்கள் கொண்ட தொகுதியாகவோ இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஆனால், நெருங்கிப் போய்ப் பார்க்கவில்லை.

இப்போது கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவாகிவிட்டது. அவனுடைய விளக்கு இன்னமும் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. அவனுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள், இரவுணவு கொண்டுவந்து தருவாள். குட்டைப் பாவாடை அணிந்து, எட்டி நடைபோட்டு வருகிறவள். அவள் வரத் தாமதமாகிவிட்டது. மிகமிகத் தாமதம். எனவே, அவன் இஸ்திரி போடுவதை நிறுத்திவிட்டு, தெருவைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

நாங்கள் இருவர் மட்டும் இல்லையென்றால், தெருவிளக்குகளுக்கும் இருண்ட மரங்களுக்கும் இடையே தங்கள் வலைகளில் தொங்கும் சிலந்திகள் மட்டுமே இருந்திருக்கும்.

13

காலி அரங்கத்தின் மேடையில் சாப்பிடுவதுபோலப் பாவனை செய்கிறான் ஒரு நடிகன். பக்கவாட்டிலிருந்து விரைந்து வரும் பெண்மணி தனக்கான வசனத்தை மறந்துவிட்டாள். ஓ, நிலவொளியில் குளிக்கும் அரண்மனையே! பரட்டைத் தலைப் பெண்மணி திறந்த வாயுடன் நிற்கிறாள்; போலி இளவரசன் பொம்மைத் துப்பாக்கியை உருவ முனைகிறான்.

14

கோடைப் பிற்பகலின் அமைதிக்குள், மேகங்கள் அவர்களுடைய பெயரைக் கூறின. ஆனால், சாயங்கால மேகங்களிடம், “மேரியையும் பிரிஸில்லாவையும் பார்த்ததுண்டா” என்று அவன் கேட்டபோது பதில் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. சிடுசிடுப்பான ஊமைக் கூட்டம் இது. தங்கள் சாம்பல்நிற முதுகை இவனுக்குக் காட்டியபடி ஸ்டர்கிஸை நோக்கி நழுவிச் சென்றன. அங்கே, நோய்வாய்ப்பட்ட குதிரையை சற்றுமுன்தான் ஒரு விவசாயி சுட்டுக்கொன்றிருந்தான்.

15

மரணமேடையிலிருந்து இறங்கிவருகிறான் இறந்தவன். ரத்தம் தோய்ந்த தலையை அக்குளில் இடுக்கியிருக்கிறான்.

ஆப்பிள் மரங்கள் பூத்திருக்கின்றன. கிராமத்தின் யாத்ரீக விடுதி நோக்கிப் போகிறான் அவன். எல்லாரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கேயுள்ள மேசைகளில் ஒன்றினருகில் அமர்கிறான். இரண்டு பியர் கொண்டுவரச் சொல்கிறான் - தனக்கு ஒன்று, தன் தலைக்கு ஒன்று. தனது ஏப்ரனில் கையைத்துடைத்துக்கொள்கிறாள் என் அம்மா. அவனுக்குப் பரிமாறுகிறாள்.

உலகம் வெகு அமைதியாய் இருக்கிறது. பழைய ஆற்றின் ஒலியைக் கூடக் கேட்க முடியும். அது சில சமயம் குழம்பி, மறந்துபோய், வந்தவழி திரும்பிப் பாய்கிறது.